Dag 4 - Landsmeer Open 2026

Lang geleden waren wij met ons gezin op vakantie in Bretagne. Onze buurman op de camping was kunstschilder. Hij had zijn verfspullen meegenomen, maar belangrijker nog: hij tenniste ook. 's Avonds bij een heldere sterrenhemel raakte wij buiten voor de tent in gesprek. Op een gegeven moment vroeg hij zich af wat nu eigenlijk de essentie van tennis is.

"Bij tennis moet je je tegenstander zo lang mogelijk in het ongewis laten over wat je gaat doen," zei hij.

Daar zat wel wat in.

Sinds het tijdperk van Nadal werd kracht-tennis het overheersende voorbeeld. Lange rally's, baselinegevechten en steeds harder slaan. Daar werd op getraind. Komt de bal links of rechts? Met topspin, slice of vlak? Dat waren de vragen waarmee iedere tennisser te maken kreeg.

Tot mijn spijt verdween de dropshot, die vroeger veel vaker werd gebruikt, langzaam uit het straatbeeld. Tot mijn vreugde hebben spelers als Sinner en Alcaraz die slag weer nieuw leven ingeblazen.

In mijn jonge jaren, rond 1955, leerde bondstrainer Van Schie mij de dropshot. Het is een slag die makkelijk lijkt, maar moeilijk is. Je moet de bal namelijk tegeneffect geven. Je maakt een lusje met je racketblad, zo leerde ik dat van van Schie. Het is anders dan de slice. Bovendien is een forehand-dropshot is ook weer lastiger dan de backhand-dropshot.  Dat lusje maken om het juiste effect aan de bal mee te geven, vraagt bij de forehand net wat meer gevoel.

Een dropshot speel je het gemakkelijkst op een wat hogere, niet al te hard opstuitende bal. Dan kun je het tegeneffect beter meegeven. Tegenwoordig staan er op internet allerlei instructiefilmpjes. Zo legt Thiemo de Bakker de techniek uitstekend uit. Toch vermoed ik dat je deze slag uiteindelijk het beste leert van een goede trainer die de fijne kneepjes kent. Het is en blijft een moeilijke slag.

Als je de dropshot toevoegt aan je repertoir en vooral veel oefent dan maak je mijn buurman op de camping in Bretagne blij. Want met de dropshot erbij laat je je tegenstander nog meer in het ongewis over wat je gaat doen. En je kan er ook nog wel eens simpelweg mee scoren als je tegenstander uit positie is.

 

Dag 4 was een iets frissere avond. Achter de wedstrijdtafel zaten Pim Bergman en Jan Wegman. Zij stuurden deze avond zeventien partijen de baan op. Dat is minder dan voorgaande jaren. Dan was het volle bak met vierentwintig wedstrijden in de planning. Zeventien partijen is eigenlijk een stuk relaxter. Spelers hoeven minder lang te wachten tot er een baan vrijkomt en niemand hoeft na middernacht nog de baan op.

 

Ondertussen konden Bo van Kan en vader Martijn achter de bar, iedereen met een hapje en een drankje op hun wenken bedienen.

Toen ik hier zelf nog wedstrijdleider was, droomde ik al van kortere wedstrijden, vertelde ik aan Pim. Spelen tot vier games in plaats van zes, met een supertiebreak als beslissende derde set. Het is er nooit van gekomen. De meeste mensen reageerden destijds bijna verontwaardigd.

"Dat is toch geen tennis?" riepen ze.

Er werd deze avond overigens uitstekend getennist.

 

Op baan 1 stond een GDA; Jente Visser/Camiel Oppenhuis aan de ene kant en Valerie Kang/Storm Raaphorst aan de andere kant van het net. Jente/Camiel wonnen de eerste set met 6-3 met goed spel en weinig fouten. Valerie/Storm stonden opeens met 5-2  in de tweede set voor en er hing een supertiebreak in de lucht. Valerie scoorde mooie volley's aan het net en Storm knalde er de nodige fraaie services uit. Jente/Camiel hadden het nakijken. Langzaam kropen Jente en Camiel na lange games met veel deuces naderbij. En ballen die Valerie en Storm blindelings scoorden werden iets vaker onnodig gemist. Jente/Camiel winnen 6-3, 7-5. 

 

In het prof tennis is onrust ontstaan over het feit dat het prijzengeld voor de dubbels omlaag zou moeten gaan. Dat vind ik raar. Als je naar wedstrijden kijkt zijn dubbels vaak veel boeiender om naar te kijken dan enkels. Leukere rally's, onverwachte schermutselingen aan het net en de spelers zijn doorgaans wat relaxter. Dat gold zeker voor deze laatste wedstrijd van dag 4. Het publiek op het Heb Durf terras vermaakte zich hoorbaar en genoot daarbij van de hapjes en drankje van Bo en Martijn.

 

Het was een mooie avond.