Dag 5 - Landsmeer Open 2026

Een van de fascinerende aspecten van tennis is de puntentelling. Tot 1970 was er nog geen tiebreak. Ik speelde zelf bijvoorbeeld ooit in mij puberjaren rond 1960 in een jeugdtoernooi in de USA (waar wij toen woonden) een set die ik met 11-9 verloor van de nummer 1 van de plaatsingslijst. Ik weet het nog.

 

De US Open was in 1970 het eerste grandslamtoernooi dat bij 6-6 een tiebreak invoerde om de duur van een wedstrijd binnen de perken te houden.

 

De andere grandslamtoernooien hielden echter nog jarenlang vast aan het oude systeem. En zo kon het gebeuren dat in 2010 op Wimbledon John Isner en Nicolas Mahut een wedstrijd speelden die zich over drie dagen 'afspeelde', ruim acht uur in totaal. De laatste set werd met 70-68 gewonnen door Isner. De langste partij ooit.

 

Ik weet niet of Wimbledon daar echt prat op gaat. Maar als je jezelf graag de kathedraal van het tennis noemt, zoals daar wel vaker gebeurt, dan hoort zo'n record er misschien ook bij (zie ook mijn verslag van dag 2 van het Landsmeer Open 2026).

 

Isner kon in zijn volgende wedstrijd nauwelijks nog een bal slaan en verloor kansloos. Dat deze wedstrijd weinig met sport te maken had drong maar langzaam door bij de tennis- autoriteiten. Pas in 2022 kwamen alle grandslamtoernooien tot één afspraak: bij 6-6 in de beslissende set wordt nu een supertiebreak tot tien punten gespeeld.

 

En dan die puntentelling? Waar komen die 15, 30 en 40 vandaan?  Simpel. De meest aannemelijke verklaring is dat vroeger een klok werd gebruikt om de stand bij te houden. Er werd in de middeleeuwen vaker om geld gespeeld. Een onpartijdige teller was dan wel zo handig om ruzies te voorkomen. Er werd ook wel 'om de eer' gespeeld: om lof. Om niets. Nul.  En dat zou uiteindelijk in het Engels zijn verbasterd tot love.

 

Ondertussen hadden mensen bedacht dat een 'game' met twee punten verschil moest worden gewonnen.  Zo'n game kan dan lang duren waarbij de kansen steeds kunnen wisselen en de vraag blijft dan: wie gaat de game winnen. Zo blijft tennis tot het laatst spannend.

 

Op internet kom je tegenwoordig ook Thirty30 Tennis tegen. Daarbij begin je iedere game op 30-30. Een set duurt dan ongeveer twintig minuten. Hanneke van Dusseldorp en ik spelen een Thirty30 set vaak nadat we eerst getraind hebben. Twintig minuutjes. En als je snel een echt potje wil spelen dan ben je meestal in een uur klaar. Goed voor de concentratie. Je moet meteen scherp zijn.

 

Terug naar het Landsmeer Open. Er stonden twintig wedstrijden op het programma. Achter de westrijdtafel zaten John Zwaan en James Bos opgewekt de spelers en speelsters naar hun banen te dirigeren. Het was aangenaam tennisweer, al maakte de laagstaande zon het op vooral baan 5 en 6 soms lastig voor zowel spelers als toeschouwers.

De meeste toeschouwers waren te vinden op baan 5 waar Lisa Spaan en Denise Brunekreef speelden.

Lisa kennen de meeste Heb Durfers als trainster van ANJOY. Lisa en haar zus Tessa zijn lang lid van Heb Durf en Tessa was meerdere malen clubkampioene en winnares van het Landsmeer Open. Lisa heeft het niet van een vreemde.

Lisa en Denise kregen regelmatig de handen van het publiek op elkaar. We kregen mooie rally's te zien waarbij de bal rakelings en hard over het net vloog. En Lisa scoorde vooral met harde, goedgeplaatste forehands. De score laat het zien: het was 'close'.

Lisa wint: 7-6, 6-4.

 

Vanavond, op dag 6, staan Maurits Evers en Wouter Moons vermoedelijke op baan 1. De wedstrijd is gepland om 20.30 uur. Beide spelers wonnen eerder het Landsmeer Open. Dat belooft dus een interessante ontmoeting te worden.