Dag 2 - Landsmeer Open 2026

Het Landsmeer Open ging in 1984 van start als Open D-toernooi. In die tijd liep de speelsterkte van A (topspelers)  tot en met E (beginners). Ik kon in die eerste jaren, evenals vandaag, belangstellend toekijken als C-speler. Het betrof immers een D-toernooi.

 

Ik ga even rekenen: zonder de door corona afgelaste edities van 2020 en 2021 zou dit de 43e editie van het Landsmeer Open zijn geweest. Als ik het goed heb is dit dus de 41ste Landsmeer Open. Het kan natuurlijk niet tippen aan Wimbledon dat ruim 100 jaar ouder is. In 2004 mocht ik samen met mijn jongste zus de openingsdag van Wimbledon bezoeken. Het was een waar genoegen om Roger Federer op Centre Court te zien spelen. Een danser.

 

Wimbledon zelf vond ik een tikkeltje vreemd. Het beschouwt zichzelf volgens schrijver David Foster Wallace als 'het Mecca van tennis. Maar', zo vervolgt hij 'het zou makkelijker zijn om grote bewondering te hebben voor het toernooi als men niet zo sterk gedreven was om mij, de toeschouwer, keer op keer onder de neus te wrijven dat het hier gaat om de kathedraal van tennis. Wimbledon is een eigenaardig mengsel van stugge zelfverheerlijking en onophoudelijke zelfpromotie'.(uit:'Federer as Religious Experience' in de New York Times , augustus 2005).

 

Het Landsmeer Open heeft weinig behoefte aan dikdoenerij. Het is gewoon een prachtig toernooi, mede dankzij de belangeloze inzet van zo'n tachtig Heb Durf leden.

 

Aan het einde van dag twee stonden er nog twee partijen op de baan:

 

Op baan 1 nam Collin van Raam (Heb Durf) het op tegen Martijn van Ruijven (Elckerlyc). Een wedstrijd waarin de linkshandigheid vermoedelijk een belangrijke factor was. En de linkspoot was Martijn. Beide wonnen een set, waarbij lange rally's niet ontbraken. Alle hoeken van de baan werden opgezocht en ook de dropshot kwam af en toe van een racket. Het eindigde in een supertiebreak. Martijn wint 6-4, 4-6, 10-2.

 

Op baan 2 stonden Daan Mortier (Heb Durf) en Rob Veen (Elckerlyc) lang op de baan. Er dreigde ook hier een super tiebreak. Hier was Rob de linkspoot. Uiteindelijk bleken echter Daans snelheid en wendbaarheid in de rally's de doorslag te geven. Na lange punten, waarin Daan veel loopwerk verrichtte en Rob vaak de beste papieren leek te hebben, sloop er toch regelmatig een fout in het spel van Rob.

Daan wint 7-5, 7-5.

 

Maar Daan was nog niet klaar. Zijn zoon Gijs, een zeer enthousiaste tennisser van pas zeven jaar, wilde maar wat graag nog even met zijn vader de baan op. Gijs leert de fijne kneepjes van het spel bij Camiel van ANJOY. Dat belooft nog wat voor de toekomst. Hij kan zichzelf alvast één mooi doel stellen: ooit zijn vader verslaan.

 

Chris ter Brake