Verslag Finaledag - Landsmeer Open 2026

Negen dagen heerlijk zomerweer. Zondag 12 juli: volop zon. Finaledag.

 

Ik zit nu, maandag, in de tuin. Zilverkleurige ijzeren 'vogels' vliegen om de haverklap over Landsmeer en maken veel lawaai.

 

Ik mijmer wat na over het  Landsmeer Open 2026. Het is de week dat Heb Durf het meest 'club' is.  Tennissers, vrijwilligers en vele leden die belangeloos van alles doen. Het bruist er dan elke dag.

 

Er stonden 23 finales op het programma. Ik kon niet alle wedstijden zien. 'Logisch toch', zou Johan Cruijff hebben gezegd.

 

Baan 6 trok deze dag veel publiek. Daar stonden Hanneke van Dusseldorp en Eric Hafkamp tegenover Bart Krull en Leontien van Tilburg. Veel supporters dus,  waaronder dochters van Bart en Leontien die regelmatig 'Goed zo, pap!' in mijn oor riepen.

 

Het werd een supertiebreak. Leuk voor het publiek, want behalve tennis wil je ook spanning in de wedstrijd zien. Hanneke sloeg de mooiste bal van de wedstrijd die ik zag: een degelijke harde forehand vanaf de achterlijn, rakelings langs Bart aan het net, precies terechtkomend in de kleinste ruimte die nog over was binnen de zijlijn. Prachtig. Federer had dat niet beter gekund. Eric en Hanneke wonnen 0-6, 6-2, 10-7. 

 

Ondertussen speelden Tim van 't Wout en Marco de Vries de finale van de HE A. Het werd een duel vanaf de achterlijn. Een dertig jaar jongere Marco had dat misschien nog aangekund, maar vandaag deelde Tim meestal de lakens uit. Helaas voor een deel van het publiek ontbrak het wat aan spanning. Tim wint het Landsmeer Open, niet voor de eerste keer: 6-1, 6-3.

 

Baan 6 werd daarna het toneel  van toernooileider Richard de Vries en Richard Heeren en hun  tegenstrijders Patrick de Groot en Henk Klompmaker in de HD 6 45+. Hier werd het publiek op haar weken bediend m.b.t. spanning. Het werd een supertiebreak die gelijk bleef opgaan. De iets oudere Patrick en Henk moesten het onderspit delven. Na een goed begin slopen er hélaas wat meer makkelijke fouten in die ze vroeger niet gemaakt zouden hebben. Richard en Richard  winnen: 2-6, 6-4, 10-7. Opvallend waren de messcherp geplaatste sliceservices van Richard de Vries, die meerdere keren als ace in de hekken van baan 6 verdwenen.

 

Ook de DD A-finale op baan 4 trok veel publiek: Kelly Helling en Chantal de Mug tegen Rosanne Haverkamp en Leontien van Tilburg. Vanaf het terras zag ik het slot van de supertiebreak. Voorzichtige rally's, met ballen die ruim over het net vlogen. Het laatste, eveneens voorzichtige punt was voor Kelly en Chantal. Zij wonnen met 7-5, 4-6, 10-6.

 

Op baan 1 was inmiddels de laatste partij begonnen: de HD A-finale tussen Camiel en Marco tegen Maurits en Tim. Zo hoort dat in het Landsmeer Open: de hoogste herendubbel als afsluiter, zodat het publiek vanaf het terras nog één keer kan genieten van spektakel.

 

En dat was er bij vlagen zeker. Maurits en Tim grepen vaak effectief in aan het net, terwijl Camiel en Marco hun punten vooral maakten in de langere crosscourt-rally's. Ook hier miste een deel van het publiek misschien wat spanning, al was die er aan het begin van de tweede set nog wel even. Uiteindelijk wonnen Maurits en Tim overtuigend: 6-0, 6-3.

 

Ik moet bij nader inzien nog iets kwijt:

 

In mijn verslag van dag 4 had ik het over de dropshot. Weet je nog? Ik vroeg me af waarom die bal mij zo bezighoudt. Waarom mis ik hem toch zo vaak in het hedendaagse tennis?

 

Dat komt waarschijnlijk doordat ik als jongetje van acht of negen jaar in Den Helder de dropshot grondig leerde van Theo van Schie, de districtstrainer uit Hoorn, vanaf 1951 bondstrainer. Naast de lessen van onze clubtrainer gaf hij mij bondstraining. 

We speelden toen, rond 1955, nog met zware houten rackets. Kinder­rackets bestonden niet. We hielden die rackets daarom hoger op de steel vast, anders was zo'n dropshot nauwelijks te spelen. Misschien kregen we daardoor ook wel sterkere polsen.

Als je echt goed naar tennis kijkt, op televisie of langs de baan, dan tennis je eigenlijk mee. Net zoals een oud-voetballer onbewust mee schiet wanneer Memphis Depay voor open doel verschijnt.

Dat heb ik ook. Bij sommige ballen schreeuwt mijn arm als vanzelf: dropshot! In bepaalde spelsituaties zie ik hem al voordat hij gespeeld wordt. Het zit ingebakken. Niets meer aan te doen.

Tijdens onze potjes op zaterdagochtend met Eric Hafkamp, Hanneke van Dusseldorp, Bert Prins, Anneriek Verhoef en Winfred Martens doe ik hem nog steeds. De dropshot. En vaak nog goed ook. Vraag het maar aan hen.

In het tijdperk-Nadal hebben veel spelers de dropshot nauwelijks meer geleerd. Bovendien vraag ik me af of het met de grotere kunststofrackets niet moeilijker is geworden om dat heerlijke subtiele effect in de bal te leggen dat met die zware houten rackets en hun kleine blad zo vanzelf leek te gaan.

Enfin.

Voorzitter Laurens de Koning sprak ons toe bij de prijsuitreking. Hij noemde vijf belangrijke peilers voor tennisclub Heb Durf: sportviteit  gezelligheid, bezettingsgraad, kwaliteit en vrijwilligheid. De positieve rol die sportverenigingen in onze samenleving spelen, wordt naar mijn mening door de politiek nog weleens onderschat.

Zoals de kantine deze week draaide, mede dankzij de kantinecommissie onder leiding van Mark Haverkamp, was werkelijk meer dan voortreffelijk.

Kwaliteit.

En trouwens: de koffie uit de nieuwe koffiemachine is top.

Tot volgend jaar.

Chris ter Brake