Dag 5 - Clubkampioenschappen, woensdag 25 maart 2026

De eerste paar jaar moesten de plm. 40 tennissers van Heb Durf (2 banen) het doen zonder clubhuis, maar met een stel rieten matten die zo waren opgesteld dat je je kon verkleden. Een toilet was er niet. "Je ging van huis met de gedachte dat je alles gedaan moest hebben, en als je toch hoge nood had, nou ja, dan ging je maar even apart, er was land genoeg omheen." Later kwam er een houten clubhuisje dat we van de gemeente hadden gekregen zonder kantine of verwarming', aldus Jopie Verhoef in een interview met Henk Olyrhook in het jubileumnummr "50 jaar Heb Durf, 1955- 2005". 

Het clubhuisje werd later uitgebreid en deed dienst tot 1994. Er hangt een tekening van dat clubhuis van Mieke ter Brake in het gangetje bij de kleedkamers.

In 1994 werd het huidige clubhuis opgeleverd. Dat was 8 jaar nadat de ALV akkoord was gegaan met de bouw. De offertes van Amsterdamse aannemers waren voor ons te hoog. Er moest gespaard worden. En we vonden een betaalbare aannemer Heringa uit Friesland. Dat was een leuke ploeg mensen die met ons en de architect mee dachten. Burgemeester Waltmans verrichtte de opening. In zijn praatje vanaf het nieuwe balkon meende hij ons te kunnen vertellen dat tennis begon in Engeland door de elite daar. Ik was toen voorzitter en in mijn praatje kon ik hem van dat vooroordeel bevrijden. Sporen van ons huidige tennis zijn te vinden in de binnenplaatsen van Franse kloosters met een spel dat in de middeleeuwen door monniken gespeeld werd en Jeu de Paume genoemd werd. Daarover schreef Cees de Bondt. Maar daar wil ik het verder niet over hebben. Je kan hier wel meer over lezen in mijn verslag tijdens de Landsmeer Open vorig jaar.

Het ontwerp van het clubhuis was van jonge architect Jan Klomp, een lid van Heb Durf. Het clubhuis werd zijn afstudeerproject. Het is zeker een geslaagd clubhuis geworden. Wat een geluk voor Heb Durf om zo iemand in ons midden te hebben gehad. Ik heb de vele complimenten van leden en bezoekers meer dan eens in ontvangst mogen nemen. Dat je als toeschouwer of tennisser hoog en droog buiten kan staan onder het fraaie doorlopende dak terwijl het miezert en waait vind ik nog altijd mooi en apart voor een clubhuis.

Toen Corona uitbrak waren enkele leden en het bestuur (samenstelling destijds: Laurens de Koning, Barbara Cerasuolo- Bakker, Femke van Straten, Bas Fonville en Manon Boonstra) net bezig om het clubhuis op te knappen. De bar werd verplaatst en er werden nieuwe kleuren geschilderd en nieuwe behangen aangebracht. Mike Boonstra zorgde natuurlijk voor de opgeblazen foto van die vier over het net springende toptennissers uit de jaren '60. 

 

Het werd een ander, ruimer, clubhuis.

 

Als je de trap op gaat is daar een ruimte die ooit bedoeld was als bestuurskamer. Tot 1994 werd bij bestuursleden beurtelings thuis vergaderd.

 

Dat is al heel lang niet meer zo dus.

 

Vergaderingen zijn nu in het clubhuis. Koffie enz is bij de hand. De bestuurskamer werd in het begin nog wel gebruikt om te vergaderen maar wordt nu nauwelijks als bestuurskamer gebruikt. Er ligt daar van alles te liggen.

 

Het was een regenachtige avond. Ik was nog net op tijd om het slot van de partij tussen Vincent en Maurits Evers en Marco de Vries en Neander Kuipers te zien. Het stond 3-3 dus het kon nog alle kanten op. Ik ken Vincent en Maurits al langer dan vandaag. Vroeger waren die nog kleine jochies hier overdag vaak op Heb Durf. Dat ging er soms nogal heftig aan toe. Wat er gebeurde weet ik niet, misschien een meningsverschil over 'in' of 'uit'. Ze sloegen allebei op tilt en verlieten afzonderlijk en  stampvoetend het park. Broertjes...

 

Des te leuker was het voor mij om te zien dat ze nu een succesvol koppel vormden. En winnen van Marco en Neander is toch echt wel wat. Het publiek kon genieten van fraaie rally's terwijl beide koppels aan het net ook scoorden of misten. Het laatste punt was heel mooi: na een harde klap van Maurits volgde een stopvolley van Vincent, zeer kort achter het net met veel 'backspin' onbereikbaar voor Neander en Marco (6-2, 6-3). 

 

Op baan 1 volgde een DD 8 partij tussen Yvy Bakker en Fenne Bergman met aan de overkant Sophie van Caenegem en Ana Divito. Ik zat voor het eerst onder de nieuwe terrasverwarmer naast de ouders van Yvy. Ik kreeg van hen meer over de dochter te horen. Yvy en Fenne spelen al een jaar of drie samen en spelen nu 3x per week. Ze krijgen 2 x per week trainingsles. Daar wil ik het nog over hebben. Onze trainers. Een andere keer.

 

Yvy en Fenne zijn de aller- jongsten in het senioren 15+ toernooi. En ze gaan goed. Beiden ontwikkelen een goede techniek en hebben veel plezier in het tennis. Sophie en Ana hielden het in de eerste set met hun vaak diepe en hoge ballen spannend, maar de tweede set gaf de  balvastheid van Yvy (linkshandig, voordeel) en Fenne de doorslag. Balvastheid krijg je als je genoeg speelt. En dat doen Fenne en Yvy. Ze komen graag naar Heb Durf om te tennissen met elkaar en met vrienden.

 

Tennis is een leuke maar ook moeilijke, veelzijdige sport. Daar moet je wat voor doen.

 

Chris ter Brake